6:30 uur. Ik stap in mijn auto. Nieuwe werkdag, nieuwe kansen, nieuwe prijzen, zeg ik altijd. De N201 vanaf Heemstede richting Mijdrecht. Soms word ik onderweg al gebeld: vergeet mijn offerte niet, kun jij nog even achter die order aan? Maar vaak ook gewoon lekker rustig touren, de weg voor me, gedachten op een rij.
Op de zaak zijn de jongens uit de productie er al. De productieleider beton is sowieso vroeg, de transporteurs staan immers ook vroeg voor de deur. Ik trek het hek open, open de afhaalbalie, het kantoor. Koffieapparaat schoonmaken, computer aan en gaan.
Langzaam druppelen de collega’s binnen. Mijn mailbox ook: aanvragen, inkoopvragen, storingen, administratieve vragen. Ik werk zo veel mogelijk zelf weg. Niet omdat ik het moet. Omdat ik het wil. Het gevoel dat we iets gaan verkopen, dat hou ik voor mezelf.
Het woord nee bestond niet
Wil iemand een order maar past het niet binnen het standaard? Dan ga ik. Naar de productie, de planning, de inkoop, het magazijn. Want nee staat niet in mijn woordenboek. Nooit gestaan ook. We helpen iedereen wat binnen onze macht ligt en als het buiten onze macht ligt, zoeken we een manier om het er toch binnen te krijgen.
En dat lukte niet alleen. Dat lukte omdat ik collega’s om me heen had die hetzelfde voelden. Die niet wachtten tot ik vroeg, maar zelf al bezig waren als ik de hoek om kwam. Die wisten wat er moest gebeuren zonder dat ik het uitlegde. We spraken dezelfde taal. We renden samen.
Er kwamen collega’s naar me toe: "We hebben een probleem." Ik keek ze aan en zei: "Nee. Totaal niet. We hebben een uitdaging." En dan gingen we aan de slag. Want een uitdaging los je op. Een probleem hangt boven je hoofd. Dat verschil zit niet in de situatie. Dat zit in hoe je erin stapt.
“Geen problemen. We hebben een uitdaging.”
Als ik terugkijk, is dat misschien wel het mooiste van die jaren. Niet de orders die we binnenhaalden. Niet de omzet. Maar dat gevoel als een lastige klus toch lukte, puur omdat iedereen zijn nek uitstak. Dat vergeet je niet.
Als iedereen weg was
En dan was het opeens 17:00 uur. Collega’s pakten hun spullen. Gingen naar huis. Als de jongens van het magazijn geen tijd hadden om te wachten, stond ik klaar. Vrachtwagens die laadden, losten, terugkwamen. Ik regelde het. En pas daarna, als het stil was op de zaak, was ik eindelijk toe aan de e-mails van die ochtend. De terugbellijst van de hele dag.
Rust. Eindelijk rust.
Niet omdat ik werkte terwijl anderen sliepen. Maar omdat ik in die stilte kon doen wat overdag onmogelijk was: nadenken. Plannen. Vooruitkijken. De dag van morgen alvast in mijn hoofd zetten.
Zo zag mijn werkdag er jaren uit. En ik was er blij mee.
Dat product van ons, ergens in een andere stad
Rennen, vliegen, doen. Als ik ergens in een andere stad was en ik zag een product van ons liggen, dan kon ik daar intens van genieten. Dat bewijs dat het werkte. Dat wij er waren geweest, al zag niemand mijn naam. Geen bordje met wie het geregeld had. Geen vermelding in een rapport. Gewoon dat product, op die plek, in die stad. Genoeg.
“Dat bewijs dat het werkte. Al zag niemand mijn naam.”
Dat is wat verkoop voor mij was. Geen trucjes, geen scripts, geen targets die je moest halen omdat het nu eenmaal zo op papier stond. Maar mensen helpen. Echt helpen. En dan zien dat het er lag.
Wat ik er nu mee doe
Die manier van werken neem ik mee. Elke dag.
Nu help ik ondernemers die precies zo vastzitten als ik vroeger deed. Die ook pas ’s avonds aan hun echte werk toekomen. Die ook de enige zijn die weet waar het dossier staat.
Ken ik. Van binnenuit.
En ja, we lossen het op. Want het zijn geen problemen. Het zijn uitdagingen.
“That was my life. En dat is het nog steeds.”
Herken je dit? Bekijk op roal.nl hoe ik ondernemers help tijd terug te winnen.